ആണത്ത ആഘോഷങ്ങളുടെ തിരക്കാഴ്ച നിറയുന്ന തിരശീലയിൽ തന്നെയാണ്‌ അതിനൊരു പ്രതിസംസ്‌കാരമായി കാർത്തിക് സുബ്ബരാജ് ‘ഡൊറോത്തി’ ഒരുക്കിയത്‌. ഒരു ക്രൈം ഡ്രാമയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ തുടങ്ങി കാഴ്‌ച പരിസരം ഒരുക്കിയശേഷം സിനിമ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉള്ളടക്കത്തിലേക്ക്‌ കടക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളതാണ്‌ സിനിമയുടെ വികാസം.സമൂഹത്തിലെ പുരുഷാധിപത്യം, ജാതി, സൗഹൃദം, വ്യക്തിത്വം എന്നിവയെ ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഉള്ളടക്കമാണ് ഡെറോത്തി. കീർത്തി സുരേഷ് ഡൊറോത്തി എന്ന ടൈറ്റിൽ കഥാപാത്രമാക്കുന്ന ചിത്രത്തിൽ സനന്ത് (സുബ്ബു), ഋഷികാന്ത് (കാർത്തി) എന്നിവരാണ്‌ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളാകുന്നത്‌. 90കൾ പശ്ചാത്തലമാകുന്ന സിനിമയുടെ പ്രധാന മേന്മകളിലൊന്ന്‌ ഇളയരാജയുടെ സംഗീതമാണ്‌. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ഗ്രാമീണ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ജാതി രാഷ്ട്രീയവും വിവേചനങ്ങളും അക്രമങ്ങളും നിറഞ്ഞ സമൂഹത്തിൽ വളരുന്ന രണ്ട് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളുടെ കഥയാണാണ്‌ ചിത്രം. ദക്ഷിണ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ജാതി സമവാക്യങ്ങളും, ഗ്രാമങ്ങളിലെ പഞ്ചായത്ത്/നാട്ടുകൂട്ടം എന്നിവയിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്ന പരമ്പരാഗത അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളും സിനിമയുടെ പശ്ചാത്തലമാണ്. കുലദൈവ ആരാധനകൾ, ഗ്രാമീണ ഉത്സവങ്ങൾ എന്നിവയുടെ മറവിൽ നിലനിൽക്കുന്ന പുരുഷാധിപത്യ ചിന്താഗതികളെയും, സ്ത്രീകളെ അടക്കിനിർത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന സാമൂഹിക നിയമങ്ങളെയും ചിത്രം റിയലിസ്റ്റിക്കായി കാണിക്കുന്നു. കഥ നടക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ പരുക്കൻ സ്വഭാവവും, അവിടുത്തെ ജനങ്ങളുടെ സംഭാഷണ ശൈലിയും സിനിമയ്ക്ക് അതീവ വിശ്വസനീയത നൽകുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. പുരുഷാധിപത്യ ചിന്താഗതികളും പരമ്പരാഗതമായ സാമൂഹിക നിയമങ്ങളും, ‘ആൺത്തം’ തെളിയിക്കാൻ യുവാക്കൾക്ക് മേലുണ്ടാകുന്ന സമ്മർദ്ദങ്ങളും നിറഞ്ഞതാണ് കഥാഭൂമിക. ഇവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാരുണ്യവതിയായ ‘ഡൊറോത്തി’ എന്ന സ്ത്രീ കടന്നുവരുന്നതോടെയാണ് കഥാപരിസരം ക്രൈം ത്രില്ലറിൽ നിന്ന് ഉള്ളടക്കത്തിലേക്ക്‌ മാറുന്നത്. ഡൊറോത്തിയുടെ മരണം സുബ്ബു എന്ന കഥാപാത്രത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കുകയും അവൻ വീട്ടുകാരോടും നാട്ടുകാരോടും കലഹിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. പുരുഷത്വത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത നിർവചനങ്ങളെയും ടോക്സിക് മസ്കുലിനിറ്റിയ്‌ക്കെതിരായ ചലച്ചിത്ര ഭാഷ്യവുമായി സിനിമ വളരുകയാണ്‌.
സഹാനുഭൂതിയും സ്നേഹവുമുള്ള, എന്നാൽ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ശക്തയായ ഒരു സ്ത്രീ കഥാപാത്രമാണ്‌ കീർത്തിയുടെ ഡൊറോത്തി. സമൂഹത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത പുരുഷ സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് വിപരീതമായി ചിന്തിക്കുന്ന, ഗ്രാമത്തിലെ ദുഷിച്ച വ്യവസ്ഥിതികളോട് വിയോജിപ്പുള്ള യുവാവാണ്‌ സുബ്ബു.
അതേസമയം സുബ്ബുവിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ കാർത്തി ജാതി ചിന്തകളും അക്രമങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഗ്രാമീണ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന അതിനോട്‌ അനുകൂല നിലപാടുള്ളയാളുമാണ്‌.
സുബ്ബു, കാർത്തി എന്നീ രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളുടെ ജീവിതത്തിലൂടെയും അവർ ജീവിക്കുന്ന ഗ്രാമത്തിലെ ജാതി-വർഗ വിവേചനങ്ങളിലൂടെയുമാണ് കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. പുരുഷാധിപത്യ ചിന്തകൾ മാത്രം വച്ചുപുലർത്തുന്ന ആ സമൂഹത്തിലേക്ക് ഡൊറോത്തി എന്ന സ്ത്രീ കടന്നുവരുന്നതോടെ കാർത്തിയലും സുബ്ബുവിലും വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാകുന്നു. അവളുടെ സാന്നിധ്യം യുവാക്കളുടെ ചിന്താഗതികളെ സ്വാധീനിക്കുന്നുവെങ്കിലും, വിദ്വേഷം നിറഞ്ഞ ആ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഡൊറോത്തി ദാരുണമായി കൊല്ലപ്പെടുന്നു. ഡൊറോത്തിയുടെ മരണം സുബ്ബുവിനെ മാനസികമായി തകർക്കുകയും, തുടർന്ന് അവൻ തന്റെ സ്വന്തം വീട്ടുകാരോടും സമൂഹത്തിലെ തെറ്റായ വ്യവസ്ഥിതികളോടും കലഹിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. സമൂഹത്തിലെ ‘ടോക്സിക് മസ്കുലിനിറ്റി’ എങ്ങനെയാണ് വ്യക്തികളെയും സൗഹൃദങ്ങളെയും തകർക്കുന്നുവെന്നാണ്‌ സിനിമയുടെ ഇതിവൃത്തം.
ഒരു പുരുഷൻ എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന സമൂഹത്തിന്റെ തെറ്റായതും അക്രമാസക്തവുമായ നിർവചനങ്ങളെ സിനിമ ശക്തമായി വിമർശിക്കുന്നുണ്ട്‌. ആൺകുട്ടികളിൽ ചെറുപ്പം മുതലേ കുത്തിവെക്കപ്പെടുന്ന അക്രമവാസനയും മേധാവിത്വ ചിന്തയും എങ്ങനെയാണ് അവരുടെ ജീവിതത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് ചിത്രം കാണിച്ചുതരുന്നു. ജാതി ചിന്തകളും, അധികാര ഘടനകളും, അവ സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തിലും സൗഹൃദങ്ങളിലും ഉണ്ടാക്കുന്ന വിള്ളലുകളും സിനിമയുടെ പ്രധാന ഉള്ളടക്കമാണ്. പുരുഷാധിപത്യം നിറഞ്ഞ ഒരു സമൂഹത്തിൽ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം പണയം വെയ്ക്കാതെ ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ‘ഡൊറോത്തി’ എന്ന സ്ത്രീയിലൂടെ സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയവും കാർത്തിക് സുബ്ബരാജ് ചർച്ചയ്‌ക്ക്‌ വെക്കുന്നുണ്ട്.
സുബ്ബു, കാർത്തി എന്നീ രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളുടെ ആത്മബന്ധത്തിലൂടെയാണ് കഥ വികസിക്കുന്നത്. എന്നാൽ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ ഇവരുടെ സൗഹൃദത്തിൽ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങൾ വൈകാരികമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. ഡൊറോത്തിയുടെ മരണം സുബ്ബു എന്ന കഥാപാത്രത്തെ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റുകയും, അവൻ വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. അക്രമത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ചിന്തകളിലൂടെയും പ്രതിരോധത്തിലൂടെയുമാണ് പോരാടുന്നത്. കാർത്തിക് സുബ്ബരാജിന്റെ മുൻ ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, കൂടുതൽ റിയലിസ്റ്റിക്കായും വൈകാരികമായ ആഴത്തോടെയുമാണ് ചിത്രം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. ഇളയരാജയുടെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം സിനിമയുടെ ഗൗരവമേറിയ അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. സിനിമയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയം ‘ആൺത്തം’ എന്ന വാക്കിന്റെ പരമ്പരാഗത നിർവചനങ്ങളെ പൊളിച്ചെഴുതുന്നതാണ്‌. ആൺകുട്ടി അക്രമാസക്തനാകണം, വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കരുത്, സ്ത്രീകളെ അടിച്ചമർത്തണം തുടങ്ങിയ സമൂഹത്തിന്റെ തെറ്റായ ബോധങ്ങളെ ചിത്രം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. പുരുഷന്റെ ഈ അമിത മേധാവിത്വ ചിന്താഗതി സ്ത്രീകളെ മാത്രമല്ല, ആ ചിന്താഗതി പേറുന്ന പുരുഷന്മാരെയും എങ്ങനെയാണ് അത്യന്തികമായി ബാധിക്കുന്നത്‌ എന്ന ചിന്താധാരയിലേക്കാണ്‌ സിനിമ വിരൽചൂണ്ടുന്നത്‌.
ജാതി എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകളെയും സൗഹൃദങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നതെന്നും അധികാരമുള്ളവർ എങ്ങനെയാണ് ജാതിയെ ഒരു ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതെന്നും ചിത്രം പരിശോധിക്കുന്നുണ്ട്‌. ‘ഡൊറോത്തി’ എന്ന കേന്ദ്ര കഥാപാത്രത്തിലൂടെ സ്ത്രീകളുടെ സ്വയംഭരണാധികാരത്തെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും സിനിമ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നുണ്ട്‌. പുരുഷാധിപത്യം നിറഞ്ഞ ഒരു സമൂഹത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീ സ്വന്തം നിലപാടുകളോടെ ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന വെല്ലുവിളികൾ സിനിമ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. സ്ത്രീകളെ വെറും ഭോഗവസ്തുവായോ അല്ലെങ്കിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നായോ മാത്രം കാണുന്ന വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള കലഹമാണ് ഡൊറോത്തിയുടെ കഥാപാത്രം. അതേസമയം അക്രമത്തിന് മറുപടി അക്രമമല്ല എന്ന് വിളിച്ചു പറയാനും സിനിമ ധൈര്യം കാണിക്കുന്നുണ്ട്‌. സിനിമയുടെ പ്രധാന വഴിത്തിരിവായ ഡൊറോത്തിയുടെ മരണത്തിനുശേഷം സുബ്ബു എന്ന കഥാപാത്രം ആയുധമെടുത്ത് പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നതിനു പകരം തന്റെ കുടുംബത്തിലും ഗ്രാമത്തിലും വേരൂന്നിക്കിടക്കുന്ന തെറ്റായ ആചാരങ്ങളോടും ചിന്താഗതികളോടും ആശയപരമായി പോരാടുകയാണ്‌. തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന അന്ധമായ വിശ്വാസങ്ങളെ തിരുത്തുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയം എന്ന് സിനിമ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുണ്ട്‌.
തമിഴ് സിനിമകളിൽ പൊതുവെ ആഘോഷിക്കപ്പെടാറുള്ള ‘വീരൻ’, ‘മീശ പിരിക്കുന്ന നായകൻ’ തുടങ്ങിയ പരമ്പരാഗത ആൺസങ്കൽപ്പങ്ങളെ കാർത്തിക് സുബ്ബരാജ് ഡൊറോത്തിയിലൂടെ പ്രതിസംസ്‌കാരം തീർക്കുന്നുണ്ട്‌. ക്രമവും അടിച്ചമർത്തലുമല്ല പുരുഷത്വമെന്നും, അത് സമൂഹത്തിന്റെ തെറ്റായ നിർമിതിയാണെന്ന വാദം ചിത്രം ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ദളിത്/പിന്നാക്ക രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം സിനിമയുടെ അടിത്തറയാണ്. ജാതി എങ്ങനെയാണ് വ്യക്തികളുടെ പ്രണയത്തെയും, സൗഹൃദങ്ങളെയും, പ്രാഥമിക മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെപ്പോലും നിർണയിക്കുന്നത് എന്ന് ചിത്രം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. അധികാരമുള്ള ജാതിവിഭാഗങ്ങൾ സാധാരണക്കാരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന രീതിയെ ചിത്രം ശക്തമായി വിമർശിക്കുന്നു. പുരുഷകേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു തമിഴ് ഗ്രാമത്തിൽ ‘ഡൊറോത്തി’ എന്ന കഥാപാത്രം ഉയർത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയം വളരെ വലുതാണ്. അവൾ ആരുടെയും കീഴിലല്ല ജീവിക്കുന്നത്. സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളുമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ സമൂഹം എങ്ങനെ ഭയത്തോടെയും ശത്രുതയോടെയും കാണുന്നു എന്ന് ചിത്രം ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. അക്രമത്തിന് പകരമായി അക്രമം എന്ന തമിഴ് സിനിമകളുടെ പതിവ് ‘റിവഞ്ച്’ ഫോർമുലയിൽ നിന്ന് മാറി, വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള ബൗദ്ധികവും ആശയപരവുമായ പ്രതിരോധമാണ് സുബ്ബു എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെ നടത്തുന്നത്‌.
സിനിമയുടെ ഏറ്റവും ആകർഷകമായ വശം അതിലെ അധികാര ഘടനയുംഅതിനെ നേരിടുന്ന ഡൊറോത്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയവുമാണ്. 1990-കളിൽ സമൂഹത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ വ്യവസ്ഥിതികൾക്കെതിരെയുള്ള ശക്തമായ കലഹമാണ്. സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതത്തെയും ശരീരത്തെയും തീരുമാനങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നത് പുരുഷന്മാരാണെന്ന അലിഖിത നിയമമാണ് ഈ ഗ്രാമത്തിലുള്ളത്. ‘ആൺത്തം’ തെളിയിക്കാൻ അക്രമം പേറുന്ന പുരുഷന്മാരാണ് ഈ വ്യവസ്ഥിതിയെ നിലനിർത്തുന്നത്. സാമൂഹിക ശ്രേണിയിൽ തങ്ങൾ മുകളിലാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗം, താഴെയുള്ളവരുടെ പ്രാഥമിക അവകാശങ്ങളെപ്പോലും നിർണ്ണയിക്കുന്ന അടിച്ചമർത്തലിന്റെ അധികാര ഘടന. ട്രാൻസ്‌ജെൻഡർ വ്യക്തിത്വങ്ങളെയും ക്വിയർ സ്വഭാവങ്ങളെയും അപരവൽക്കരിക്കുകയും അവരെ സമൂഹത്തിന് പുറത്തുനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രൂരമായ ഒരു വ്യവസ്ഥിതി ചിത്രത്തിലുണ്ട്. ഈ ക്രൂരമായ അധികാര ഘടനയ്ക്ക് മുന്നിൽ കീർത്തി സുരേഷ് അവതരിപ്പിച്ച ഡൊറോത്തി അക്രമവും വിദ്വേഷവും മാത്രം ശീലിച്ച ഒരു പുരുഷാധിപത്യ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് വലിയ രീതിയിലുള്ള കരുതലാണ്. സ്നേഹത്തിലൂടെയും ചേർത്തുപിടിക്കലിലൂടെയുമാണ് അവൾ ആ ഗ്രാമത്തിലെ മനുഷ്യരെ മാറ്റിമറിക്കുന്നത്. ബന്ധങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഒരു വ്യക്തിയെ അടക്കിഭരിക്കാനുള്ള ‘അധികാര രൂപങ്ങൾ’ ആകരുതെന്ന് ഡൊറോത്തി വിശ്വസിക്കുന്നു. അവൾ സുബ്ബുവിനും കാർത്തിക്കും നൽകുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും വൈകാരിക പിന്തുണയുമാണ് അവരെ പരമ്പരാഗതമായ ‘ടോക്സിക്’ ആൺബോധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നത്. തനിക്ക് നേരെ ഉയർന്നുവരുന്ന ട്രാൻസ്ഫോബിക്, ഹോമോഫോബിക് ആക്രമണങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവൾ ഒരിക്കലും തലകുനിക്കുന്നില്ല. പുരുഷാധിപത്യ വ്യവസ്ഥിതി നിശ്ചയിച്ച അതിരുകളെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തിൽ അഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കുക എന്നതാണ് ഡൊറോത്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയം. അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥാപിത അധികാര രൂപങ്ങളോട് സ്നേഹം, സ്വയംഭരണാവകാശം, സന്ധിയില്ലാത്ത പ്രതിരോധം എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഡൊറോത്തി കലഹിക്കുന്നത്. അവളുടെ ഈ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളാണ് ചിത്രത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ സുബ്ബു എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെ വലിയൊരു മാറ്റത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്നത്
സിനിമയിൽ കാർത്തിക് സുബ്ബരാജ് മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കുന്ന ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ വശം, പരമ്പരാഗതമായ ഗ്രാമീണ തമിഴ് സംസ്കാരത്തിന് ബദലായി രൂപപ്പെടുന്ന ക്വിയർ-ട്രാൻസ് സംസ്കാരവും അതോടൊപ്പം ഉയരുന്ന ബദൽ ജീവിതരീതികളുമാണ്. 1990-കളിലെ മധുരൈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ജാതി-പുരുഷാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി നിഷേധിക്കുന്ന ചില ബദൽ സംസ്കാരങ്ങളെ സിനിമ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്‌. തമിഴ് സിനിമാ ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ വഴിത്തിരിവാകുന്ന രീതിയിലാണ് ഇതിലെ ക്വിയർ രാഷ്ട്രീയത്തെ പ്ലോട്ട് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. പരുക്കൻ ആൺകോയ്മ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ഗ്രാമീണ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, സ്വന്തം ശരീരത്തിലും സ്വത്വത്തിലും മാറ്റങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വ്യക്തികളുടെ മാനസികാവസ്ഥയെ ചിത്രം ഒളിച്ചുകടത്തലുകളില്ലാതെ തുറന്നുകാണിക്കുന്നുണ്ട്‌. ആൺ-പെൺ എന്ന പരമ്പരാഗത ദ്വന്ദ്വങ്ങൾക്കും അതിരുകൾക്കും പുറത്ത് ജീവിക്കുന്ന ഡൊറോത്തിയുടെ ലോകം, കേവലം സഹതാപത്തോടെയല്ല, മറിച്ച് അന്തസ്സോടെയാണ് സിനിമ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. സിസ്-ഹെറ്ററോ എന്ന മുഖ്യധാരാ ബോധത്തിന് മുകളിലാണ് സിനിമ ഇതിലൂടെ ബദൽ സംസ്കാരം നിർമ്മിക്കുന്നത്. രക്തബന്ധങ്ങൾക്കും ജാതിക്കും മാത്രം മുൻഗണന നൽകുന്ന ഗ്രാമീണ കുടുംബ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് സിനിമ ഒരു ബദൽ വെക്കുന്നുണ്ട്. ഡൊറോത്തിയും സുബ്ബുവും കാർത്തിയുമടങ്ങുന്ന കൂട്ടായ്മകൾ ജാതിയുടെയോ, ലിംഗഭേദത്തിന്റെയോ അതിർവരമ്പുകളാൽ കെട്ടിപ്പടുക്കപ്പെട്ടവയല്ല. ജന്മം കൊണ്ട് കിട്ടുന്ന കുടുംബങ്ങൾ പലപ്പോഴും ജാതിവെറിയും ടോക്സിസിറ്റിയും സമ്മാനിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ പങ്കുവെക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളും പ്രിയപ്പെട്ടവരും ചേരുന്ന ‘ബദൽ കുടുംബമാണ്’ യഥാർഥഅഭയകേന്ദ്രമെന്ന് സിനിമ സ്ഥാപിക്കുന്നുണ്ട്‌.
തമിഴ് സിനിമകളിൽ കാലങ്ങളായി കണ്ടുവരുന്ന, കരയാത്ത, വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാത്ത, അക്രമകാരിയായ നായക സങ്കൽപ്പത്തിന് പകരം ഒരു പുതിയ ‘ആൺസംസ്കാരം’ സിനിമ മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കുകയാണ്‌. പുരുഷന്മാർ പരസ്പരം വൈകാരികമായ ദുർബലതകൾ തുറന്നുപറയുന്നതും, സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതും, അക്രമം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുമെല്ലാം പുതിയൊരു സാംസ്‌കാരിക മാറ്റമായി സിനിമയിൽ കാണാം. ചിത്രത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതി ഒരു ‘റോഡ് മൂവി’ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ, അത് ഗ്രാമത്തിലെ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട സംസ്കാരത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പലായനമാണ്. പുറംലോകത്തെ മനുഷ്യരിലേക്കും, കൂടുതൽ വിശാലമായ ചിന്തകളിലേക്കുമുള്ള ഈ യാത്ര വ്യവസ്ഥാപിത നിയമങ്ങളോടുള്ള ഒരു ബദൽ സംസ്കാര പ്രതിരോധമായി മാറി. സിനിമ സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന വ്യവസ്ഥാപിത അധികാര ഘടനകളോട് നടത്തുന്ന പ്രതിരോധം പരമ്പരാഗത സിനിമകളുടെ ശൈലിയിൽ നിന്നുള്ള വലിയൊരു വഴിത്തിരിവാണ്.
അധികാരം കയ്യാളുന്നവർ തങ്ങളുടെ മേധാവിത്വം നിലനിർത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത് കായികബലവും ഭയപ്പെടുത്തലുമാണ്. എന്നാൽ, യഥാർത്ഥ വീര്യം എന്നത് മറ്റുള്ളവരെ അടിച്ചമർത്തുന്നതല്ല, മറിച്ച് പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവർക്കൊപ്പം നിൽക്കാനും സ്വന്തം ബലഹീനതകൾ തുറന്നു സമ്മതിക്കാനുമുള്ള ആർജ്ജവമാണെന്ന് സിനിമ കാണിച്ചുതരുന്നു. പേടിയുണ്ടാക്കുന്ന നായകന്മാരെയല്ല, കരുണയുള്ള മനുഷ്യരെയാണ് സമൂഹത്തിന് ആവശ്യമെന്ന ചിന്ത ഇവിടെ പ്രതിരോധമായി മാറുന്നു. അധികാരവും വിവേചനവും ആദ്യം പഠിപ്പിക്കുന്നത് സ്വന്തം വീടുകളിൽ നിന്നാണെന്ന് സിനിമ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ‘കുടുംബ മഹിമ’, ‘ജാതി അഭിമാനം’ എന്നിവയുടെ പേരിൽ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ക്രൂരതകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ അന്ധമായ ജാതി ചിന്തകളെയും ആചാരങ്ങളെയും വരുംതലമുറ ശക്തമായി നിഷേധിക്കുന്നത് അധികാര ഘടനയുടെ വേരറുക്കുന്ന പ്രതിരോധമാണ്.
ജാതിയുടെയും ലിംഗഭേദങ്ങളുടെയും പേരിൽ മനുഷ്യരെ ഭിന്നിപ്പിച്ചു നിർത്താനാണ് അധികാരം എപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇതിനെതിരെ ഡൊറോത്തിയും സുഹൃത്തുക്കളും കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന മനുഷ്യപ്പറ്റുള്ള കൂട്ടായ്മ വലിയൊരു പ്രതിരോധമാണ്. വ്യവസ്ഥിതി നിശ്ചയിച്ച അതിർവരമ്പുകൾ ലംഘിച്ച്, സ്നേഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒന്നിക്കുന്ന മനുഷ്യർ സ്വാഭാവികമായും വിദ്വേഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ഒരു ‘ആൺ രക്ഷകൻ’ വന്ന് വില്ലന്മാരെ അടിച്ചു തോൽപ്പിക്കുന്ന താൽകാലിക പ്രതിരോധമല്ല ഈ സിനിമ നൽകുന്നത്. മറിച്ച്, സമൂഹത്തിന്റെ ചിന്താഗതിയിലും സംസ്കാരത്തിലും ഉണ്ടാകേണ്ട ആഴത്തിലുള്ള മനശാസ്ത്രപരമായ മാറ്റമാണ് യഥാർഥ പ്രതിരോധമെന്ന പ്രഖ്യാപനമാണ്‌ ഡൊറോത്തി.
