മുതലാളിത്ത വികസനംതന്നെ

ലോകമെമ്പാടും പൊതുവായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന സോഷ്യലിസ്റ്റ് തത്വങ്ങൾ പിന്തുടരാൻ കോൺഗ്രസ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. സോഷ്യലിസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ധാരണ വളരെ ‘അയവേറിയ’താണ്. സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകമായ ‘ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെയും വിനിമയത്തിന്റെയുമായ എല്ലാ ഉപാധികളുടെയും സാമൂഹിക ഉടമസ്ഥതയും മാനേജ്മെന്റും’ എന്നത് പോലും അവർ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല.

ലോക സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ഇത് സാർവത്രികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. മാർക്സിസം‐ലെനിനിസത്തിന്റെ കടുത്ത ശത്രുക്കളായ ബ്രിട്ടീഷ് ലേബർ പാർട്ടി പോലും തങ്ങളുടെ പരിപാടി സംബന്ധമായ രേഖകളിൽ ഈ ആശയം അന്ന് ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ലേബർ പാർട്ടിയിലെ വലതുപക്ഷ നേതാക്കളുടെ നിരന്തരമായ ശ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, സോഷ്യലിസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ അടിസ്ഥാന ധാരണയിൽ നിന്ന് തങ്ങളുടെ പാർട്ടിയെ ഔദ്യോഗികമായി വേർപെടുത്തി മാറ്റാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, “ജനാധിപത്യ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമൂഹം എന്ന ലക്ഷ്യം രാജ്യത്തിന് മുന്നിൽ വെക്കുന്നു’ എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന കോൺഗ്രസിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രകടനപത്രികയിൽ, ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെയും വിനിമയത്തിന്റെയുമായ എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളുടെയും സാമൂഹിക ഉടമസ്ഥത എന്ന ആശയത്തെക്കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം പോലും പരാമർശിക്കുന്നില്ല. ഈ ആശയത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന പദപ്രയോഗങ്ങൾ ഇതാണ്:

“നമ്മുടേതുപോലെ സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ, രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിന്റെ ഘടനയും സാമ്പത്തിക വിഭവങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധംമൂലം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നിർണായക മേഖലകൾ സ്വകാര്യ വ്യക്തികളിൽ ആയിരിക്കരുത് എന്നത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. കാരണം, സാമ്പത്തികശക്തി കൈയാളുന്നവർ തന്നെ ഒടുവിൽ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനത്തെയും നിയന്ത്രിക്കും. അതിനാൽ, ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയുടെ സ്വതന്ത്രമായ നടത്തിപ്പിന് രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നടത്തിപ്പിൽ സർക്കാരിന്റെ ഇടപെടൽ ആവശ്യമാണ്.’ (കോൺഗ്രസിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രകടനപത്രിക)

സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ “നിർണ്ണായക മേഖലകൾ’ സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥതയിലാക്കാതിരിക്കുക, രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നടത്തിപ്പിൽ “സർക്കാരിന്റെ ഇടപെടൽ’ എന്നിവയാണ് അവർ അന്ന് അവകാശപ്പെട്ടത്.

ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തെ “സോഷ്യലിസ്റ്റ് സ്വഭാവമുള്ളതാക്കാൻ’ ഇത് മതിയാകും എന്നായിരുന്നു കോൺഗ്രസ്സിന്റെ നിലപാട്. അത്തരമൊരു സമൂഹം സ്ഥാപിതമായതിനുശേഷവും, ദേശീയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം -നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള പ്രധാന മേഖലകൾ ഒഴികെയുള്ളവ സ്വാഭാവികമായും സ്വകാര്യ മേഖലയിലായിരിക്കും. “സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നടത്തിപ്പിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഇടപെടൽ’ എന്ന കാര്യത്തിൽ, നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നത് “പൊതുമേഖലയുടെ പങ്കു വർദ്ധിപ്പിക്കുക’, “ബാങ്കിംഗ് സ്ഥാപനങ്ങളെ സാമൂഹിക നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുക’, “നഗര വരുമാനത്തിനും സ്വത്തിനും പരിധികൾ ഏർപ്പെടുത്തുക’, “നഗരഭൂമിയുടെ വ്യക്തിഗത ഉടമസ്ഥതയിൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുക’ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ്.

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുന്ന കാലയളവിൽ ഫാസിസ്റ്റ് ഇറ്റലി, നാസി ജർമ്മനി, സൈനികവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ജപ്പാൻ എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള പല മുതലാളിത്ത ഗവൺമെന്റുകളും ഇത്തരം നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്തും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്തും ബ്രിട്ടീഷ് ഗവൺമെന്റും ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ ഇത്തരം നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ, ഇത്തരം ഭരണകൂട ഇടപെടലുകൾ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമൂഹത്തിന്റെ നടപ്പാക്കലാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നത് അസംബന്ധമാണ്. ഇന്ത്യയിൽ കോൺഗ്രസ് കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് സ്വകാര്യ മുതലാളിത്തത്തെ തകർക്കുന്നതിന് പകരം, അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നിർണായക മേഖലകൾ ഭരണകൂടം ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഒരു സമൂഹ്യവ്യവസ്ഥയാണ്. അതിനാൽ, “പൊതുമേഖല’ സ്വകാര്യ മേഖലയുടെ ശത്രുവല്ല, മറിച്ച് ഒരു സഖ്യകക്ഷിയാണ്. സ്വകാര്യ, പൊതുമേഖലകൾ തമ്മിലുള്ള ഈ സഹവർത്തിത്വവും പരസ്പര സഹകരണവും കാരണമാണ് ബൂർഷ്വാ സൈദ്ധാന്തികർ ഇതിനെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ എന്ന് വിളിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും “മിശ്ര സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ’ എന്ന് വിളിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തത്.

ഇത്തരത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതിയോട് വൻകിട വ്യവസായികളുടെ പ്രതിനിധികൾ തന്നെ സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, നമ്മുടെ “സോഷ്യലിസ്റ്റ്’ പദ്ധതികൾക്ക് കീഴിൽ സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്ക് നൽകിയ സൗകര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ത്യയിലെ വൻകിട ബിസിനസ്സുകാരുടെ വക്കാക്കളെന്ന് പറയാവുന്ന ഫെഡറേഷൻ ഓഫ് ഇന്ത്യൻ ചേമ്പേഴ്സ് ഓഫ് കൊമേഴ്‌സ് ആൻഡ് ഇൻഡസ്ട്രി (FICCI) അന്ന് പറഞ്ഞത് ഇപ്രകാരമാണ്:

“ആസൂത്രണ കാലഘട്ടത്തിന് മുമ്പ്, വ്യവസായങ്ങളിലും ഖനനത്തിലുമുള്ള മൂർത്തമായ ആകെ ആസ്തികളുടെ ഏകദേശം 93 ശതമാനവും സ്വകാര്യ മേഖലയിലെ വ്യവസായങ്ങളുടെ കൈവശമായിരുന്നു. ത്വരിതഗതിയിൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ വ്യവസായവൽക്കരണം നടത്തുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ കേന്ദ്രത്തിൽ ശക്തമായ ഒരു ദേശീയ ഗവൺമെന്റ് ഉയർന്നുവന്നതിന് ശേഷമാണ് വ്യവസായങ്ങൾക്ക് യഥാർത്ഥ പ്രചോദനം ലഭിച്ചത്…’

സർക്കാരിന്റെ വ്യാവസായികനയം വ്യവസായനയ പ്രമേയത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതനുസരിച്ച്, സർക്കാരിന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തത്തിലുള്ള ചില പ്രത്യേക വ്യവസായങ്ങൾ ഒഴികെ, ബാക്കിയുള്ള വ്യാവസായിക മേഖല സ്വകാര്യ സംരംഭങ്ങൾക്ക് തുറന്നുകൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ചില മേഖലകളിൽ സർക്കാരുമായി സഹകരിച്ചോ അല്ലാതെയോ ഇവയെ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാം. രാജ്യത്തെ സ്വകാര്യ സംരംഭങ്ങൾ ധാരാളം വ്യവസായങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുൻകൈയും കാര്യക്ഷമതയും കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്.

“രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ശേഷമുള്ള പഞ്ചവത്സര പദ്ധതികളുടെ വരവ് സാമൂഹിക ലക്ഷ്യങ്ങളുടെ ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. ഈ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതിനുള്ള മാർഗ്ഗമായ ആസൂത്രണ പ്രക്രിയയിൽ, പൊതുമേഖലയെയും സ്വകാര്യ മേഖലയെയും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സ്ഥാപനങ്ങളായല്ല, മറിച്ച് ഒരൊറ്റ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളായാണ് കാണുന്നത്. ഒന്നിന്റെ വികസനത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്ന് ശക്തി പ്രാപിക്കുകയും പരസ്പരം സംഭാവന നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.’ (ഫെഡറേഷന്റെ ഒരു ലഘുലേഖയിൽ നിന്ന്).

ഈ ലഘുലേഖയിലെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ പ്രകാരം, ആദ്യത്തെ രണ്ട് പഞ്ചവത്സര പദ്ധതികളിൽ അന്നുവരെ നടത്തിക്കഴിഞ്ഞതും മൂന്നാം പഞ്ചവത്സരപദ്ധതിയിൽ നടത്താനിടയുള്ളതുമായ മൊത്തം നിക്ഷേപം 9,200 കോടി രൂപയാണ് (ഒന്നാം പ്ലാനിൽ 1,600 കോടി രൂപ, രണ്ടാം പ്ലാനിൽ 3,300 കോടി രൂപ, മൂന്നാം പ്ലാനിൽ 4,300 കോടി രൂപ).

ഇതേ കാലയളവിൽ പൊതുമേഖലയിലെ മൊത്തം ചെലവിന്റെ (14,060 കോടി രൂപ – മൂന്ന് പദ്ധതി കാലയളവിലായി യഥാക്രമം 1,960 കോടി, 4,600 കോടി, 7,500 കോടി രൂപ എന്നിങ്ങനെ) 65 ശതമാനമാണിത് എന്ന് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, പൊതുമേഖല ചെലവാക്കുന്ന ഓരോ രൂപയ്ക്കും (പദ്ധതികൾക്കുള്ള ഉൽപ്പാദനക്ഷമമല്ലാത്ത ചെലവുകൾ ഉൾപ്പെടെ), സ്വകാര്യ മേഖല 65 പൈസ ഉൽപ്പാദനക്ഷമമായ മൂലധനമായി നിക്ഷേപിക്കുന്നുണ്ട്. ഫെഡറേഷൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം, “രണ്ടാം പഞ്ചവത്സര പദ്ധതിയിൽ സ്വകാര്യ മേഖലയുടെ യഥാർത്ഥ നിക്ഷേപം യഥാർത്ഥ കണക്കുകളെക്കാൾ ഏകദേശം 29 ശതമാനം കൂടുതലായിരുന്നു. രണ്ടാം പദ്ധതിയിലെ 3,100 കോടി രൂപയുടെ നിക്ഷേപത്തിന് പുറമെ, പൊതുമേഖലയിൽ നിന്നുള്ള കൈമാറ്റം വഴി 200 കോടി രൂപയുടെ അധിക നിക്ഷേപവും നടന്നു.

“സ്വകാര്യമേഖല (കാർഷിക, സേവന മേഖലകൾ ഉൾപ്പെടെ) ഇപ്പോൾ ദേശീയ വരുമാനത്തിന്റെ 90 ശതമാനത്തോളം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. വ്യാവസായിക മേഖല മാത്രം മൊത്തം വരുമാനത്തിന്റെ 20 ശതമാനത്തോളം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു.’

അതുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ ഭരണവർഗ്ഗം സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമൂഹത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വകാര്യ മുതലാളിത്തത്തെ അതിവേഗം വളരാനും വികസിക്കാനും സഹായിക്കുകയാണെന്നത് തർക്കമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. സ്വകാര്യ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് തടസ്സങ്ങളൊന്നുമില്ല എന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല. പൊതുമേഖലയുടെ പ്രവർത്തനമേഖല വിപുലീകരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിരവധി നയപ്രഖ്യാപനങ്ങൾ തീർച്ചയായും നിലവിലുണ്ട്. സർക്കാരിന്റെ വ്യാവസായിക നയ തീരുമാനങ്ങൾ ഒരു വലിയ വിഭാഗം പ്രധാന വ്യവസായങ്ങളെ പൊതുമേഖലയ്ക്കായി സംവരണം ചെയ്യുന്നു. സ്വാഭാവികമായും, സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്ക് ഈ മേഖലയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഈ നയം മാറ്റണമെന്നോ അല്ലെങ്കിൽ പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നോ പറയുന്നത് വൻകിട ബിസിനസ്സുകാരുടെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. വൻകിട ബിസിനസ്സുകാരുടെ വക്താക്കൾ എല്ലായിടത്തും കുത്തക മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പ്രധാന മുദ്രാവാക്യമായ “സ്വതന്ത്ര സംരംഭം’ എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിന് വേണ്ടി പ്രചാരണം നടത്തിവരികയാണ്. ഇതിൽ നിന്നാണ് വലതുപക്ഷ പ്രതികരണത്തിന്റെ പ്രധാന പാർട്ടിയായ സ്വതന്ത്ര പാർട്ടിക്ക് ആ പേര് ലഭിച്ചത് (‘സ്വതന്ത്ര’ എന്നാൽ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നർത്ഥം, ഇത് ‘മുതലാളിത്ത സംരംഭത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം’ എന്നാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്).എങ്കിലും, ദേശവൽക്കരണനയം പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് വളരെ അയാഥാർത്ഥ്യമായിരിക്കുമെന്ന് വൻകിട ബിസിനസ്സുകാർക്ക് അറിയാം. എല്ലാത്തിനുമുപരി, ലോകമെമ്പാടും സോഷ്യലിസം എന്ന ആശയത്തിന്റെ സ്വാധീനം അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്; അതിനാൽ ഇന്ത്യയ്ക്കും അന്ന് ഇതിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാനാവില്ല. പൊതുമേഖലയുടെ വിപുലീകരണത്തിനായുള്ള ആവശ്യം കുറയുകയല്ല, മറിച്ച് ശക്തമാവുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ, ദേശവൽക്കരണ നയത്തിനെതിരായ സമ്മർദ്ദം നിലനിർത്തുകയും സ്വകാര്യ മേഖലയ്ക്ക് അനുകൂലമായി വ്യാവസായിക നയ തീരുമാനത്തിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ, സ്വകാര്യമേഖലയെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ലാഭകരമാക്കുന്ന മറ്റ് ആവശ്യങ്ങളും അവർ മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്നു: നികുതി ഇളവുകൾ, കുറഞ്ഞ നിരക്കിൽ വലിയതോതിലുള്ള വായ്പകൾ, വിദേശ മത്സരത്തിൽ നിന്നുള്ള സംരക്ഷണം, അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളുടെ കുറഞ്ഞ നിരക്കിലുള്ള വിതരണം, ഗതാഗതത്തിനും വൈദ്യുതിക്കും കുറഞ്ഞ നിരക്ക് തുടങ്ങിയവയെല്ലാം അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നു, അതുവഴി സ്വകാര്യമേഖല വളർത്താനും ശക്തിപ്പെടുത്താനുമാണ് ഇന്ത്യയിലെ വൻകിട മുതലാളിത്തം ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇതുവഴി അവർക്ക് അനുവദിക്കപ്പെട്ട മേഖലയിൽ കുറഞ്ഞ ലാഭത്തോടെയെങ്കിലും പ്രവർത്തിക്കാൻ സാധിക്കും.

ആസൂത്രണ അധികാരികളും സർക്കാരും വൻകിട വ്യവസായികൾ മുന്നോട്ടുവെച്ച ആവശ്യങ്ങളോട് അനുഭാവപൂർണമായ സമീപനമാണ് സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. പൊതുമേഖലയുടെ പ്രവർത്തനമേഖല വിപുലീകരിക്കുകയെന്ന നയത്തിൽനിന്ന് അവർ പിന്മാറിയിട്ടില്ല എന്നത് സത്യമാണ്; പ്രധാനപ്പെട്ട നിരവധി വ്യവസായങ്ങളെ പൊതുമേഖലയ്ക്കായി സംവരണം ചെയ്യുന്ന വ്യവസായ നയ തീരുമാനങ്ങളിൽ അവർ ഇപ്പോഴും ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്ക് അനുകൂലമായി ഈ തീരുമാനങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിൽ അവർ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, മൂന്നാം പഞ്ചവത്സര പദ്ധതി റിപ്പോർട്ട് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:

“പൊതുമേഖല ഇതിനകം തന്നെ പ്രബലമായ പങ്ക് വഹിക്കുന്ന നൈട്രജൻ വളങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ, മൂന്നാം പദ്ധതിക്കാലത്ത് സ്വകാര്യമേഖല മുൻകാലങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് കൂടുതൽ വലിയ രീതിയിൽ ഈ രംഗത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുമെന്നും പൊതുമേഖലയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുമെന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. പിഗ് അയണിന്റെ (pig iron) കാര്യത്തിൽ, സ്വകാര്യമേഖലയിൽ പ്രതിവർഷം പരമാവധി 100,000 ടൺ ശേഷിയുള്ള പ്ലാന്റുകൾ സ്ഥാപിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന തരത്തിൽ നയം ലഘൂകരിച്ചിട്ടുണ്ട്; നേരത്തെ ഇത് 15,000 ടൺ ശേഷിയുള്ള യൂണിറ്റുകൾക്ക് മാത്രമായിരുന്നു അനുമതിയുണ്ടായിരുന്നത്. ഡൈസ്റ്റഫ്, പ്ലാസ്റ്റിക്, മരുന്നുകൾ എന്നിവയുടെ നിർമ്മാണത്തിനായുള്ള സ്വകാര്യമേഖലയിലെ പദ്ധതികൾ, സ്റ്റീൽ വർക്കുകളിൽ ഉപോൽപ്പന്നങ്ങളായി ലഭിക്കുന്ന പ്രൈമറി ആരോമാറ്റിക് സംയുക്തങ്ങളുടെയും പൊതുമേഖലയിൽ നിർമ്മിക്കുന്ന ഓർഗാനിക് ഇന്റർമീഡിയറ്റുകളുടെയും നിർമ്മാണത്തെ വലിയൊരളവോളം പൂരകമാക്കുന്നതായിരിക്കും. അതുപോലെ, ബൾക്ക് ഡ്രഗ്‌സുകളുടെ (bulk drugs) നിർമ്മാണം പൊതുമേഖലയിൽ വലിയ തോതിൽ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവയുടെ തുടർ സംസ്കരണം സ്വകാര്യമേഖലയിലും ഏറ്റെടുക്കും.’

മറ്റു തരത്തിലുള്ള ആവശ്യങ്ങളും വലിയ തോതിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്—യഥാർത്ഥത്തിൽ പൊതുമേഖലയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആവശ്യങ്ങളേക്കാൾ വലിയ രീതിയിൽ തന്നെ. ഉദാഹരണത്തിന്, ആദായനികുതി നിയമം വ്യവസായികൾക്ക് എല്ലാവിധത്തിലുള്ള ആനുകൂല്യങ്ങളും നൽകുന്നു, ഉദാഹരണത്തിന് ആദായനികുതി നിയമം അഞ്ചുവർഷക്കാലത്തെ നികുതി അവധിക്കാലമാണ് പുതിയ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നത്. ആദായനികുതിയിലും സൂപ്പർ ടാക്സ് കളിലും ഒക്കെ ഇത്തരത്തിലുള്ള ഇളവുകൾ നൽകുന്നുണ്ട്. പല പേരുകളിലുള്ള ധനകാര്യ കോർപ്പറേഷനുകളിൽ രൂപീകരിച്ചുകൊണ്ട് അവ മുഖാന്തിരം സ്വകാര്യ കുത്തകകൾക്ക് പണം കടം കൊടുക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങളും കേന്ദ്രസർക്കാർ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ഇതുകൂടാതെ പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഉല്പന്ന വിതരണത്തിന്, വിപണനത്തിന്, പരസ്യപ്രചാരണത്തിന് ഒക്കെ സ്വകാര്യ മുതലാളിത്തത്തയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ കൊണ്ടുവരുന്നതിനും നിർമ്മിത വസ്തുക്കളെ വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനും സ്വകാര്യസ്ഥാപനങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നുണ്ട്. അതിൽ തന്നെ അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾക്ക് വലിയ വില കൊടുക്കാനും നിർമ്മിത വസ്തുക്കൾ കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് വിൽക്കാനും പൊതുമേഖല സ്ഥാപനങ്ങൾ തയ്യാറാകുന്നുണ്ട്. അതുപോലെ പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഡയറക്ടർമാരായി പലപ്പോഴും നിയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് വൻകിട സ്വകാര്യ കുത്തകകൾ ആയ വ്യക്തികളാണ്. പൊതു മേഖല സ്ഥാപനത്തിൻ്റെ മാനേജ്മെൻറ് ജെ ആർ ഡി ടാറ്റക്ക് അനുവദിച്ചു കൊടുത്തതിന്റെ അനുഭവവും നമ്മുടെ മുമ്പിലുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിലെ സ്വകാര്യ മുതലാളിത്തത്തെ സഹായിക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയാണ് പൊതുമേഖല കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് എന്ന അവിഭക്ത കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വിമർശനം ശരിവെക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു അന്നത്തെ നടപടികളെല്ലാം. l